Header

Psycholog

 GODZINY PRACY PSYCHOLOGA w roku szk.  2019/2020

 

WSKAZÓWKI  POSTĘPOWANIA  Z  DZIECKIEM  NADPOBUDLIWYM

PRZYCZYNA :

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej ( inna nazwa ADHD) jest wywołany przez złe funkcjonowanie niektórych struktur mózgowych, które odpowiedzialne są za kontrolę ruchu, impulsywność i uwagę.

CO  ROBIĆ ?

Dziecko nadpobudliwe psychoruchowo często odbierane jest jako niegrzeczne i  źle  wychowane, lecz  nie  należy  za  taki  stan  rzeczy  winić  ani  dziecka, ani  rodziców. Rodzice dziecka z  ADHD  powinni  szukać  pomocy  u  psychologa, a gdy z upływem czasu nie pomaga wdrożony  system  terapeutyczno – wychowawczy ze względu na znaczne nasilenie objawów nadpobudliwości, dziecko powinno być  kierowane do  lekarza  psychiatry lub neurologa, który  zaleci  odpowiednie leczenie  farmakologiczne. Zespół  nadpobudliwości psychoruchowej może  przybierać różne formy i stopień  nasilenia  objawów.

OBJAWY :

Są  nimi:

  1.  Nadmierna ruchliwość ( niepokój ruchowy, kręcenie się, zmiany pozycji  ciała, manipulowanie wokół  własnej osoby np. skubanie garderoby, ogryzanie paznokci).
  2.  Nadmierna  pobudliwość  emocjonalna ( reakcje są gwałtowne, zmienne, niewspółmierne do bodźca , dziecko jest drażliwe, agresywne, płaczliwe, lękliwe).
  3.  Zaburzona koncentracja uwagi ( uwaga  o  słabej koncentracji, małej trwałości, nadmiernej przerzutności  i  braku  selektywności). Dziecko szybko  męczy  się  jest  mało  wytrwałe, słabo  organizuje swe  działania.

JAK  POSTĘPOWAĆ  WOBEC  DZIECKA  Z  ADHD ?

Stosować  specyficzne strategie  wychowawcze, które  obejmują :

  1. Nie wstrzymywanie, lecz  stale  kierunkowanie  nadmiernej  ruchliwości  dziecka ( zabawy  ruchowe dla dzieci w wieku przedszkolnym, zajęcia  sportowe, wszystko  kierunkować  na  określony  cel )
  2. Dzielenie  zadań, celów  na  etapy dostosowane do możliwości  dziecka ( cel  musi być dla dziecka  jasny, niezbyt odległy w czasie, na odpowiednim poziomie trudności )
  3. Pomoc  ze  strony  rodziców, nauczycieli w organizowaniu działania dziecka tak, aby dana  czynność została ukończona ( współdziałanie z dzieckiem w wieku przedszkolnym, kontrolowanie dziecka  starszego)
  4. Stosowanie spójnego systemu wymagań i praw wobec dziecka  oraz  konsekwentne egzekwowanie ustalonych zasad ( niewskazane jest  stosowanie kar, ciągłe upominanie i strofowanie dziecka. Należy często je nagradzać, dostrzegać pozytywne przejawy zachowań, mocne strony w rozwoju  i  osobowości dziecka)
  5. Funkcjonowanie dziecka według stałego planu dnia i stałych zasad, z  respektowaniem potrzeb związanych z odpowiednią ilością snu, wypoczynku w ciągu dnia ( ćwiczenia  wyciszające, relaksujące), odpowiednią dietą ( ograniczenie słodyczy, czekolady )
  6. Stosowanie wobec dziecka jasnych i krótkich komunikatów i upewnienie się  czy dziecko je słyszało ( ważne jest nawiązanie z dzieckiem  kontaktu  wzrokowego, a nawet  przytrzymanie  za  rękę  podczas  mówienia  do  niego )

Zazwyczaj  nadpobudliwość zmniejsza się wraz z wiekiem, lecz u  około 30 procent  osób  objawy utrzymują  się w  życiu  dorosłym. Dzieci  nadpobudliwe objęte właściwą pomocą  i  odpowiednio  wychowywane  przez  rodziców  wyrastają na  inteligentnych  i  twórczych  ludzi, którzy  odnajdują  się  w  zawodach  ceniących  pasję, ruchliwość  i  szalone  pomysły.

 Co to jest  dojrzałość szkolna dziecka 6 – letniego ?

-Dojrzałość szkolna to gotowość dziecka do rozpoczęcia nauki, podjęcia nowych zadań jak i zdolność przystosowania się do nieznanego środowiska oraz ogólnie zmienionej sytuacji życiowej.

-Można powiedzieć , że dziecko jest dojrzałe do podjęcia nauki w szkole , jeśli posiada możliwości nauczenia się czytania , pisania , liczenia , współdziałania w grupie .

-Osiągnięcie przez dziecko dojrzałości szkolnej jest efektem procesu , który przebiega na przestrzeni pierwszych lat życia w środowisku rodzinnym i przedszkolnym.

CO  NALEŻY  MÓWIĆ  DZIECKU

Nie jesteś gorszy od innych.

Każdy początek jest trudny.

Nie święci garnki lepią.

Inni potrafią i ty potrafisz.

Do odważnych świat należy.

Nie od razu Kraków zbudowano.

Następnym razem będzie lepie.j

Wiem , że jak się postarasz , to na pewno potrafisz.

Jak będziesz pracował systematycznie, to się  nauczysz.

Jak się postarasz na pewno odniesiesz sukces.

Drogi Rodzicu!
Twoje dziecko jest w wieku przedszkolnym

Wasze dziecko będzie poszerzało swoje umiejętności społeczne . Czas na przedszkole. Już nie tylko mama i tata czy babcia , ale i pani w przedszkolu , a także grupa rówieśników będą ważne w życiu dziecka. Przejście ze znanej sytuacji w nową bywa wyzwaniem zarówno dla rodziców jak i dzieci, ułatwiajmy tą zmianę .

Budujemy pozytywny wizerunek– mówimy o pozytywnych rzeczach , które się będą działy w przedszkolu , poszukajmy razem z dzieckiem plecaczka , piórnika, które będzie używało w przedszkolu. Przeczytajmy bajkę o zmianach i pierwszym dniu w nowym miejscu , o bohaterze który przeszedł do przedszkola lub szkoły. Nie wolno nam straszyć dziecka przedszkolem , a także przelewać
na nie swojego niepokoju „ jak ono sobie poradzi „ .
Wspierajmy autorytet Pani w przedszkolu – to ona będzie kolejną ważną osobą w życiu dziecka i pozytywnym wzorem poza rodziną .

Pozwólmy dziecku na dużą dawkę ruchu i różnego typu zabawy– to w ten sposób rozwija się Twoje dziecko . Wyłączmy komputer , telewizor , tablet idźmy na spacer pograjmy w grę , poczytaj dziecku – to najlepsza inwestycja w jego rozwój intelektualny.
Co jest ważne :
-okres przedszkolny to czas bardzo wielu nowych doświadczeń i szybkiego rozwoju .
Rozmawiajmy z dzieckiem, aby ułatwić mu zrozumienie i nazwanie swoich przeżyć.
Dziecko przeżywa różne uczucia , natomiast trudno mu je nazywać i czasem sygnalizuje np. ;
bólem brzucha lub głowy.
– określmy dziecku jasne i przewidywalne normy i zasady funkcjonowania , co wymaga dużej konsekwencji ze strony rodzica ,
– wzmacniajmy i rozwijajmy wszystkie talenty i kompetencje swojego dziecka zgodnie z jego zainteresowaniami

Twoje dziecko jest uczniem szkoły podstawowej .

Drodzy Rodzice , nadszedł czas szkoły. Wasze dziecko intensywnie będzie rozwijało się intelektualnie i społecznie. Będzie doświadczało sukcesów i porażek. Uzyska informacje na temat tego, że coś robi lepiej od innych coś gorzej coś podobnie. Będzie również uczyło się współpracy z innymi i realizowania wspólnych zadań. Wspierajmy dzieci i pomóżmy im zaaklimatyzować się w nowej sytuacji. Szkoła to miejsce , w którym dziecko będzie spędzało dużo czasu ., to miejsce pierwszych sukcesów , porażek , satysfakcji , lęków , miejsce eksperymentowania ze swoją rolą w grupie .

Pamiętajmy o :
Codziennej rozmowie z dzieckiem. Słuchajmy , pozwalajmy dziecku mówić , ale nie krytykujmy i nie podważajmy tego jak spostrzega sytuacje w szkole.
Pomagajmy dziecku rozładować stres i rozwiązać codzienne problemy szkolne np. poprzez umiejętne nazywanie emocji .
Wzmacniajmy osiągnięcia i nie krytykujmy dziecka – nikt nie jest doskonały
Dbajmy o równowagę pomiędzy nauką i odpoczynkiem.
Pomóżmy mu nauczyć się samodzielnego rozwiązania konfliktów bez bezpośredniego ingerowania w nie Rodziców.

Co jest ważne :

– w klasach od 1 do 3 ważne jest , aby dziecko nauczyło się samodzielności w uczeniu,
– przy wsparciu rodziców uczy się planowania i odpowiedzialności za swoje obowiązki , co jest potrzebne w dorosłym życiu zawodowym,
– w tym okresie poszerza swoje umiejętności społeczne ,
– pod koniec szkoły podstawowej wchodzi w kryzys zaufania do dorosłych . Dużo ważniejsze są wtedy relacje z rówieśnikami , ich ocena, przyjaźnie i miłości .
– pojawia się krnąbrność, negatywizm i pierwsze walki z rodzicami , to próby separacji młodych ludzi. Czasem trudno to rodzicom znieść , jednak warto utrzymać dobry kontakt z dzieckiem mimo jego buntu .
W tym czasie dzieci charakteryzują się dużą różnorodnością tempa zmian , dużą potrzebą wiedzy , kryzysem zaufania do dorosłych.

Przykładowy scenariusz dla nauczycieli do przeprowadzenia zajęć w ramach lekcji wychowawczych.

Temat: Pogłębianie motywacji do nauki. Uczniowie dowiadują się, dlaczego warto się uczyć.

Czas trwania: 2 godziny lekcyjne(zalecane).

Materiały: schematyczny rysunek wiewiórki, kredki, kreda, tablica.

Przebieg: Powitanie dzieci, przedstawienie tematu zajęć, ustalenie zasad obowiązujących na zajęciach. Prowadzący opowiada bajkę o wiewiórce: nie tak daleko stąd rośnie ogromny las. A w tym lesie, jak to w lesie, rosną drzewa iglaste, liściaste, wieloletnie, a nawet stuletnie. Są krzaczki, jagódki, leszczyny, które rodzą orzechy. Na wysokich prawie stuletnich drzewach rosną szyszki, na równie starych dębach i bukach żołędzie i orzechy buczyny. Na obrzeżach lasu, blisko domów ludzi zdarzy się czasem kasztanowiec, który wczesną wiosną uwalnia kasztany. W tym lesie mieszkają różne zwierzęta i  ptaki. Mieszkają też robaki, owady, gąsienice, motyle, ćmy. Mieszka tam też ruda wiewiórka, która wychowywała małą wiewióreczkę córeczkę. Mała wiewióreczka obserwowała, co robi mama, ale też co robią inne wiewiórki. Uczyła się, jak należy skakać po drzewach, kiedy należy chować się w dziupli, a kiedy można z niej wyjść i bawić się z rówieśnikami, ale też co należy robić, żeby przygotować się do zimy(opisać zimowy pejzaż z podkreśleniem braku pożywienia). Aby wiewiórki mogły przetrwać, to mama wiewiórka całe lato i jesień zbierała i gromadziła w dziupli orzechy, jagody i inne przysmaki. Mała wiewiórka często pomagała mamie w gromadzeniu zapasów, a pod koniec lata już sama wiedziała, co i jak należy zbierać.

Nauczyciel pyta dzieci: Jak sądzisz, do kogo można porównać wiewiórkę i do czego można porównać, to co robiła?. Należy zinterpretować wypowiedzi dzieci i zanalizować, np. las porównać do szkoły, mama wiewiórka to nauczyciel albo rodzic, a wiewióreczka to uczennica(uczeń). Gromadzenie zapasów to odkładanie w głowie, w pamięci ważnych wiadomości i umiejętności, które będą przydatne, aby dostać dobre oceny i przejść do następnej klasy, lub napisać poprawnie sprawdzian.

Dzieci wypisują lub mówią, jakimi cechami charakteryzowała się bohaterka bajki, np. pracowita, systematyczna. następnie dzieci kolejno wybierają taką cechę, która pomaga im osiągnąć coraz lepsze wyniki w nauce. dzieci kolorują wiewiórkę i wpisują tam cechę, którą wcześniej wybrały.

Autor: mgr J. Girtler, psycholog szkolny.