Header

Dla Rodziców

1. Agresja i przemoc u dzieci

Agresja u dzieci

ZAPOBIEGANIE ZACHOWANIOM AGRESYWNYM
W dzisiejszych czasach wzrosła ilość zachowań agresywnych wśród dzieci i młodzieży, która czerpie wzory zachowań z mediów, gier komputerowych, nieprawidłowych układów rodzinnych oraz relacji w grupach rówieśniczych.
Głównym sposobem na likwidowanie zachowań agresywnych jest stwo¬rzenie dzieciom jasnego środowiska wychowawczego: proste zasady i normy oraz ich respektowanie. Jednolity front oddziaływań musi dotyczyć zarówno rodziców, wychowawców jak i personel przedszkola.
W walce z agresją wśród dzieci przedszkolnych ważne jest budowanie więzi emocjonalnych w relacjach: dziecko – dziecko, dziecko – nauczyciel, dziecko – rodzic, nauczyciel – rodzic, nauczyciel – nauczyciel. Jeśli mamy dobry kontakt z drugą osobą trudniej jest zachować się agresywnie. W pracy wychowawczej ważne jest pomóc budować przyjaźń między dziećmi poprzez integrację zadaniową: dziecko – dziecko. W relacji nauczyciel – dziecko ważny jest kontakt z tym dzieckiem, które stwarza problem. Skuteczne radzenie sobie z agresją nie będzie możliwe bez jasnych norm i zasad oraz konsekwencji płynących z niedostosowania.
AGRESJA U DZIECI
Teorie na temat agresji są różne. Z analizy literatury wynika, że jest wiele koncepcji tego zjawiska.
Jedne mówią o wrodzonych popędach, inne o istotnym znaczeniu frustracji, natomiast najnowsze koncepcje mówią o czynnikach środowisko¬wych. Z badań teorii społecznego uczenia się wynika, że dzieci najskuteczniej uczą się zachowań agresywnych przez naśladownictwo i modelowanie.
Przyjęcie tej teorii daje nam możliwość wyeliminowania zachowań agresywnych u dzieci na podobnych zasadach – dziecko trzeba oduczyć agresji i nauczyć zachowań akceptowanych społecznie. Czy jest to możliwe?
Odpowiedź brzmi: tak.
Zachowania agresywne nie są akceptowane przez społeczeństwo i są sprzeczne z ogólnie przyjętymi normami.
Na człowieka w ciągu życia działa wiele czynników, nakłada się wiele doświadczeń, które powodują wykształcenie się pewnych postępowań (w tym również agresywnych).
Najistotniejszą rolę w kształtowaniu osobowości dziecka odgrywa rodzina: rozsądna, czujna, konsekwentna, kochająca dziecko.
Dziecko pochodzące z rodziny o zaburzonych kontaktach uczuciowych czuje się odrzucone, przeżywa ciągłe frustracje, lęk, niepokój, jego samoocena jest niska.
Pewna grupa rodziców nie odrzuca dziecka wyraźnie, ale ma z nim słaby kontakt uczuciowy i w takich sytuacjach dziecko przejawia postawy agresywne w stosunku do rówieśników po to by zwrócić na siebie uwagę.
Podobne zachowania wykazują dzieci, którym rodzice cofnęli akceptację, np. z powodu urodzenia drugiego dziecka lub trudności życiowych. Niekorzy¬stnie na zachowanie dzieci wpływa nadmierna tolerancja wobec zachowań agresywnych dzieci. Tolerowanie agresji wzmacnia ten sposób zachowania, podobnie jak stosowanie surowych kar fizycznych.
Przyczyną zachowań agresywnych może być rozłąka z rodzicami (rozwód). Wielki wpływ na zachowanie i zaspokojenie potrzeb życiowych dziecka ma sytuacja socjalno-bytowa w rodzinie. W licznej rodzinie często występują zaburzenia w zachowaniu dzieci i dorosłych z powodu np. szybkiego powstawania bałaganu, hałasu, odmiennych upodobań.
Coraz częściej dowiadujemy się o przypadkach znęcania się rodziców nad dziećmi. Dzieci krzywdzone w literaturze przedmiotu badań często opisywane są jako samotne, krnąbrne, bez poczucia humoru, spięte, depresyjne, często się izolują. Żyją w przekonaniu, że skoro są bite, to na to zasługują. Ten stłumiony gniew przeradza się w nienawiść do siebie i innych. Częściej chorują na nerwice, uzależniają się od alkoholu i narkotyków, popełniają samobójstwa, zostają przestępcami.
Wiele dzieci doświadcza przemocy fizycznej w rodzinie ze strony młodych mężczyzn (ojców) często będących pod wpływem narkotyków bądź alkoholu.
Skłonność do agresji jest często przejawem identyfikowania się dzieci z agresywnymi bohaterami z filmów, z bajek czy gier komputerowych. Sensacja, przemoc i agresja to niezłe „wabiki” przed ekrany telewizyjne. W dziecku powstaje przekonanie, że walka dobra ze złem powinna odbywać się przy użyciu noża, kija, podstępu.
Podobnie jest z grami komputerowymi. Posiadają one wiele elementów edukacyjnych, ale jest w nich tyleż samo zagrożeń. W czasie gier tych dziecko oswaja się z okrucieństwem, utożsamia się z agresywnym bohaterem i naśladuje go w realnym świecie.
Podsumowując, stwierdzam, że przyczyny agresji tkwią głównie w złej organizacji życia rodzinnego i popełnianych błędach wychowawczych. Dziecko należy nagradzać za dobre i jednocześnie karać (bez kar cielesnych) za złe zachowanie.
Dzieci przejawiające agresję powinny być obserwowane i kontrolowane, jednocześnie otoczone troską i opieką ze strony rodziców i wychowawców.

Dziecko zachowuje się agresywnie – co robić?

Drogi Rodzicu – Gdy dziecko przejawia zachowania agresywne, nie wolno ich tak po prostu zabronić. Zbyt długo hamowana agresja w końcu wybuchnie albo znajdzie ujście w zabawach, które szkodzą samemu dziecku. Najlepiej jest pokazać małemu złośnikowi, jak może rozładować agresję np. podczas zabawy. Z czasem dziecko nauczy się panować nad swoim zachowaniem. Zanim jednak to nastąpi, czeka cię praca nad dzieckiem. Poznaj kilka zasad postępowania w konkretnej sytuacji – gdy dziecko jest agresywne lub bije rodzica. Oto, jak powinieneś zareagować krok po kroku:

1. Dziecko uderzyło Cię – złap je za ręce i stanowczym tonem, patrząc prosto w oczy, powiedz, że nie wolno bić, bo to boli. Rób tak, nawet jeśli uderzenie nie było bolesne i bardziej cię ono rozśmieszyło niż rozzłościło.

2. Dziecko uderzyło cię w akcie złości lub podczas histerii? Odejdź od niego i bez słowa zostaw samego do czasu, aż się uspokoi. Możesz nawet wyjść z pokoju, ale pamiętaj o zachowaniu bezpieczeństwa, by rozzłoszczone dziecko nie zrobiło sobie krzywdy.

3. Dziecko uderzyło cię w miejscu publicznym? Nie obracaj tego w żart, lecz od razu ostro zareaguj, mówiąc spokojnym tonem, że nie powinien tak robić. Wpadło w szał? Schwyć je mocno w swoje ramiona i opleć tak silnie, by nie mogło uderzyć ani siebie, ani ciebie. Z tego „więzienia” wypuść dopiero, gdy się wyciszy. Możesz monotonnym głosem powtarzać „już dobrze, uspokój się”, ale nie upominaj go, że tak nie wolno się zachowywać – teraz nie jest na to dobry moment.

4. Dopiero gdy dziecko się uspokoi, porozmawiajcie o tym, co się wydarzyło. Nie próbuj tego robić, kiedy dziecko nadal się złości, bo tylko spotęgujesz jego furię.

5. Przypomnij dziecku, jakie są zasady w waszej rodzinie. Wśród nich jedną z najważniejszych jest „nie sprawianie innym przykrości i bólu”. Powiedz, że nigdy nie będziesz tolerowała takich zachowań dziecka i konkretnie zaznacz np „Nie wolno bić – bo to boli”.

6. Dobrą karą za takie zachowanie jest pozostawienie dziecka na kilka minut (np. tyle ile dziecko ma lat) w miejscu odosobnienia, np. na krzesełku w rogu pokoju, by przemyślało swoje zachowanie, a następnie porozmawianie z nim o tym – zapytaj, czy wie, za co miało karę i dlaczego musiałaś mu ją wymierzyć.

7. Naucz dziecko nazywać emocje. Powiedz: „Krzyczałeś na mnie, bo byłeś zły, że nie pozwoliłam ci obejrzeć bajki. Rozumiem, że jesteś na mnie zdenerwowany, ale nie wolno ci mnie krzywdzić”.

8. Pokaż dziecku, jak może odreagować złość. Może np. rzucić poduszką o łóżko, podrzeć przeznaczoną do tego gazetę, zamazać kredkami kartkę albo głośniej krzyknąć jakieś słowo (może je nawet sobie wymyślić). Powiedz, co ty robisz, gdy się zezłościsz. Idziesz do łazienki i długo myjesz dłonie albo wychodzisz do drugiego pokoju i tam liczysz do dziesięciu.

9. Jeżeli nie udało ci się pohamować złości i np. za głośno skrzyczałaś dziecko, porozmawiaj z nim o tym. Przyznaj się do tego, że jest ci przykro z powodu swojego niewłaściwego zachowania i przeproś za nie. Nie bój się przyznać do błędu. Dziecko uczy się od ciebie także takich zachowań.

2. Dopalacze

Dopalacze

NASZE DZIECI I ZAGROŻENIA

Okres dorastania przynosi zwykle trudne problemy dla samych nastolatków, ich rodziców, jak i całego otoczenia. Rola rodziców w tym okresie jest szczególnie trudna, dlatego warto jak najwcześniej budować dobre relacje z dzieckiem, bo to jedno z ważniejszych narzędzi w wychowaniu dzieci. Działania zaradcze rodziców w przypadku zagrożenia używaniem przez dziecko „dopalaczy” są takie same, jak przy innych zagrożeniach – na przykład piciu alkoholu czy używaniu narkotyków.

CO TO SĄ DOPALACZE?

Dopalacze są to produkty pochodzenia zarówno syntetycznego, jak i naturalnego. Sprzedawcy reklamują je jako środki pobudzające, wspomagające funkcje poznawcze, czy pozwalające zrelaksować się. Jednocześnie producenci „dopalaczy” w ofercie handlowej zamieszczają informacje, że są to produkty kolekcjonerskie, nawozy do kwiatów czy sole do kąpieli „nie do spożycia przez ludzi”

JAK DZIAŁAJĄ?

„Dopalacze” jak większość substancji psychoaktywnych, działają na ośrodkowy układ nerwowy i po ich zażyciu zmienia się nastrój i zachowanie człowieka. Część substancji najczęściej pochodzenia syntetycznego, daje efekty pobudzające przypominające skutki po użyciu amfetaminy, kokainy lub ecstasy. W grupie substancji pochodzenia naturalnego zachodzi duże zróżnicowanie w działaniu . Często są to mieszanki ziół o działaniu psychoaktywnym i mogą działać zarówno uspokajająco jak i psychodelicznie czy halucynogennie. Skutki użycia mogą być zbliżone do działania marihuany, haszyszu czy LSD lub też do skutków zatrucia organizmu toksynami, często nieznanego pochodzenia, co ogromnie komplikuje interwencję medyczną.

JAK WYGLĄDAJĄ DOPALACZE?

Postać fizyczna tych produktów również zbliżona jest wyglądem do narkotyków. „Dopalacze” występują w postaci białego proszku, kapsułek lub tabletek, suszu roślinnego, suszu grzybów.
Mogę być przyjmowane doustnie, donosowo, w postaci wywaru lub do palenia.

RYZYKO ZWIĄZANE Z UŻYWANIEM DOPALACZY

Aktualna wiedza na temat ryzyka związanego z używaniem „dopalaczy” jest bardzo ograniczona, ale wiele wskazuje na to, że przyjmowanie tych substancji wiąże się z ogromnym ryzykiem zdrowotnym, w tym także uzależnieniem. Odnotowano coraz liczniejsze przypadki powikłań zdrowotnych po zażyciu „dopalaczy”, które wymagały intensywnej interwencji lekarskiej i hospitalizacji. „Dopalacze” mogą być również substancjami wprowadzającymi dziecko w świat narkotyków.

CO ROBIĆ GDY PODEJRZEWAMY, ŻE DZIECKO UŻYWA „DOPALACZY” LUB NARKOTYKÓW:

 Nie zwlekaj. Zareaguj od razu, ale nie działaj pod wpływem emocji – porozmawiaj z dzieckiem.
 Zapytaj o powody – dlaczego używa tych substancji
 Uświadom mu konsekwencje zagrożenia związane z ich używaniem.
 Porozmawiaj na temat nacisku i manipulacji ze strony osób biorących dopalacze.
 Powiedz, że martwisz się o nie i że zawiodło twoje zaufanie.
 Daj mu szansę poprawy, ale przyglądaj się uważnie postępowaniu.
 Nie daj się przekonać argumentom dziecka, że to niegroźne, lub że to taka moda.
 Jeżeli uznasz za konieczne, wprowadź nowe zasady i konsekwencje.
 Jeśli stwierdzisz, że zagrożenie jest poważne, szukaj pomocy u specjalistów ( psycholog, pedagog szkolny, terapeuta)
 Sprawdź czy w okolicy są sklepy z dopalaczami, porozmawiaj o problemie w szkole – WSPÓLNIEJ ŁATWIEJ STAWIĆ CZOŁA I ZNALEŹĆ ROZWIĄZANIE!!!

UDOWODNIONO, ŻE NAJWIĘKSZĄ MOC CHRONIĄCĄ MA:

1. Okazywanie miłości i zainteresowania życiem dziecka.
2. Dobre porozumiewanie się z dzieckiem
3. Zdrowa dyscyplina.
4. Wspieranie dziecka

GDZIE SZUKAĆ POMOCY???

Rodzicu! – Pedagog szkolny chętnie pomoże rozwiązać problem – WSPÓLNIE ŁATWIEJ ZNALEŹĆ ROZWIĄZANIE!

Informator na temat placówek udzielających pomocy osobom z problemem narkotykowym dostępny jest na stronie: www.kbpn.gov.pl

Antynarkotykowy telefon zaufania: 801 199 990

3. Nie pal przy mnie proszę!

Nie pal przy mnie – proszę!

Palenie zabija! Bierne palenie też!
O tym, że palenie powoli zabija wiemy nie od dziś. Wdychanie dymu tytoniowego szkodzi jeszcze bardziej niż palenie i dlatego zanim zapalisz w obecności swoich bliskich – pomyśl!

Palenie papierosów to nałóg uzależniający na kilku poziomach: fizjologii (od nikotyny), nawyków (czynności rąk przy paleniu) i emocji (jak każda używka, sięganie po papierosy to rodzaj „podpórki” emocjonalnej). Dlatego tak trudno odzwyczaić się od palenia, mimo to, papierosy sprawiają wrażenie niewinnej rozrywki, bardziej akceptowanej społecznie niż alkohol. Zaciągnięcie się dymem z papierosa daje fałszywe poczucie rozluźnienia. Dlaczego złudne? Dlatego, że w rzeczywistości powoduje stres organizmu, przyspieszając akcję serca, wzrost ciśnienia.
Świństwo, które tak śmierdzi i którym nas palacze raczą wbrew naszej woli, zawiera toksyczną nikotynę oraz substancje smoliste, które powodują raka. Bierne wdychanie dymu tytoniowego jest bardziej niebezpieczne niż samo palenie. Jest przyczyną choroby nowotworowej płuc i chorób krążenia czy układu oddechowego takich jak zapalenie oskrzeli czy astma. Bierni palacze , osoby niepalące mieszkające z palaczami pod jednym dachem są narażone o 20-30% bardziej na zachorowanie na raka płuc.

Dzieci zmuszane do wdychania dymu tytoniowego częściej zapadają na choroby infekcyjne układu oddechowego (zapalenia płuc, oskrzeli, górnych dróg oddechowych). Poza tym palenie tytoniu przez rodziców w istotny sposób zwiększa ryzyko wystąpienia astmy oskrzelowej u dziecka, a także przewlekłego zapalenia ucha środkowego, które jest główną przyczyną głuchoty w wieku dziecięcym. Istnieją także dowody na związek palenia tytoniu z innymi poważnymi chorobami, np. białaczkami.

NIE PAL PRZY MNIE – PROSZĘ!!!

4. Złość u dzieci w wieku szkolnym

Złość u dzieci w wieku szkolnym

Dziecko w młodszym wieku szkolnym pragnie poznawać świat i zdobywać wiedzę. Obserwując innych uczy się aspektów zachowania modeluje je i wykorzystuje w różnych sytuacjach. W ten także sposób dziecko uczy się, że zachowania agresywne dorosłych o rówieśników mogą prowadzić do pożądanych celów.

Część zachowań trudnych u dzieci podyktowana jest naśladowaniem zachowania rodziców.

Konflikty między dorosłymi, kłótnie, alkoholizm są przyczyną w znacznym stopniu agresji u dzieci. To w jaki sposób rodzice zwracaja się do siebie i dziecka, nie tylko uczy młodego człowieka komunikacji, ale także odbija się na jego psychice kształtowanej osobowości.

Ciągłe upominanie i karcenie dziecka, porównywanie do innych lub co gorsze wyzywanie, prowadzi do buntu  młodego człowieka.

Nie bez wpływu ma także pozostawianie dzieci samych w domu, pozbawianie opieki w trakcie choroby oraz brak spędzania czasu wolnego z dzieckiem.

 

Wiek szkolny to czask w którym dziecko musi zrezygnować z części zaba wy na rzecz nauki, nadmiar obowiązków może prowadzić do frustracji a nawet agresji. Trudne zachowania moga być sygnałem, że ma ono problemy, niezauważone lub bagatelizowane przez dorosłych.

Jak zatem radzic sobie z agresją u dziecka, jak pomagać mu rozwiązywać problemy?

 

1. Najlepszym sprzymierzeńcem wychowania jest miłość i opiekuńczość rodziców i wychowawców.

2. Kolejnym jest podnoszenie u dziecka poczucia własnej wartości

3. Okazywanie troski, zainteresowania i zrozumienia.

4. Uczenie rozwiązywania konfliktów w pozytywny sposób.

Starsze dzieci trzeba uczyć trzymania emocji na wodzy, panowania nad gniewem i wyrażania emocji w sposób właściwy.

PAMIĘTAJMY O TYM, ŻE MY RODZICE I WYCHOWAWCY,  JESTEŚMY DLA DZIECI WZOREM ZACHOWANIA!